Konkurs Tygodnika Zamojskiego

Wygrana w konkursie kulinarnym organizowanym przez Tygodnik Zamojski i Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w Krasnymstawie. Konkursowe zadanie polegało na zaproponowaniu przepisów na dania z wykorzystaniem różnych rodzajów śmietany. Wszystkie przepisy można znaleźć na stronie www.tygodnikzamojski.pl w zakładce "Gotuj z TZ"

A oto nagroda sponsorowana przez Tygodnik Zamojski oraz Okręgową Spółdzielnię Mleczarską w Krasnymstawie

Moje przepisy wysłane na konkurs to:
Rurki z kremem waniliowym

Szarlotka

Ciasteczka serowe

Pieróg biłgorajski

WESOŁYCH ŚWIĄT

Z okazji Świąt Wielkanocnych wszystkim  czytelnikom życzę: zdrowia, oraz wszelkiej pomyślności, aby Święta te spędzone były w gronie najbliższych, a także stały się źródłem ducha, a wiara w nowe życie napełniała serca wszystkich radością i pokojem życzy, 

Iza, Ciastka - domowe słodkości

KOTLECIKI JAJECZNE Z SZYNKĄ

Składniki:

• 6 jajek
• 1 czerstwa bułka
• średnia cebula
• ok. 4 plastry szynki
• bułka tarta
• 1 łyżka musztardy
• pieprz
• sól
• przyprawa do jajek
• tłuszcz do smażenia

Przygotowanie:
Pięć jajek gotujemy na twardo.Bułkę moczymy w wodzie i dokładnie odciskamy. Cebulę obieramy, kroimy w kostkę i smażymy. Szynkę kroimy w kostkę. Ugotowane jajka drobno siekamy. Do jajek i szynki dodajemy namoczoną bułkę, mieszamy. Do masy jajecznej dodajemy cebulę i musztardę. Wbijamy surowe jajko, mieszamy, doprawiamy do smaku solą, pieprzem i przyprawą do jajek. Masę dokładnie mieszamy. Dłonią nabieramy porcję i spłaszczamy formując kotlety. Na koniec kotleciki obtaczamy w bułce tartej smażymy na rozgrzanym tłuszczu na patelni. Kotlety podajemy z ryżem, keczupem i surówką z kapusty pekińskiej i papryki.

SPOSOBY NA ŁATWE WYJĘCIE CIASTA Z FORMY

• Typową formę do pieczenia babki, zdobioną licznymi rowkami, trzeba bardzo starannie wysmarować tłuszczem, aby ciasto nie przywarło do pominiętych w trakcie smarowania powierzchni. 

• Aby każdy zakamarek formy został z całą pewnością posmarowany, najlepiej użyć do smarowania pędzla i roztopionego tłuszczu. Jeszcze lepszą ochronę przed przywarciem ciasta do formy zyskujemy, równomiernie osypując formę bułką tartą. Tak przygotowaną formę wstawiamy do lodówki, aby tłuszcz ponownie stwardniał i wiążąc okruchy bułki tartej, stworzył wytrzymałą warstwę chroniącą ciasto przed przywarciem, a w momencie wyjmowania ciasta z formy przed pęknięciami.

• Jeśli ciasta pomimo zastosowania się do wymienionych wskazówek nie chce oddzielić się do formy, można owinąć formę wilgotną ściereczką kuchenna. Po około10 minutach wyjęcie ciasta z formy nie powinno przysporzyć już żadnych problemów. 

• Jeśli wyżej wymienione wskazówki nie pomogą wówczas trzeba zanurzyć formę w gorącej wodzie na kilka minut. Należy pamiętać by robić to ostrożnie uważając, aby nie zanurzyć samego wypieku, którego niestety w takim przypadku nie udałoby się uratować. Najlepiej nalać wody na dno zlewu.

CIASTA WIELKANOCNE

Wielkanocne ciasta to przede wszystkim baby, mazurki i serniki oraz paschy. Według mnie nie może ich zabraknąć na świątecznym stole. Piekło się je w całej Polsce od stuleci.

Baba

Czy wiecie, że historycy sztuki kulinarnej są zgodni, że baba powstała w polskiej kuchni pod koniec XVII wieku za czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego i rozpowszechniły się w krajach europejskich, a szczególnie we Francji. Prawdopodobnie baby drożdżowe stanowiły jeden z największych przysmaków króla Stanisława Leszczyńskiego i jak głosi legenda to właśnie on nadał nazwę wypiekowi. Podobno wzięła się ona stąd, że ciasta przypominały polskiemu monarsze turban jaki na swojej głowie nosił Ali Baba z "Baśni z tysiąca i jednej nocy". Niezależnie od tego, czy damy wiarę legendzie czy też nie musimy przyznać, że ten tradycyjny wypiek jest w naszym kraju bardzo popularny. Z czasem stał się jednym ze sztandarowych ciast wielkanocnych. Dawnymi czasy przyrządzanie bab wielkanocnych rozpoczynano przed świętami zaraz po Niedzieli Palmowej. Najlepszą mąkę pszenną przesiewano przez gęste sita i ogrzewano. W donicach kręcono setki żółtek  cukrem, ubijano pianę z białek, rozpuszczano w araku lub wódce szafran, mielono migdały, tłuczono w moździerzach wanilię, przebierano i parzono rodzynki. Ciasto, najdokładniej wyrabiano, nakładano do wysmarowanych masłem wysokich, karbowanych form i nakrywano obrusami, by się nie przeziębiło, bowiem baba z przeziębionego ciasta nie rosła i miała zakalec. Uszczelniano też w kuchni okna oraz drzwi, aby nie było przeciągu. gdy ciast wyrosło jak należy, baby wsadzano do wygrzanego pieca piekarskiego. napięcie zgromadzonych w kuchni kobiet osiągało szczyt, gdy na drewnianej łopacie wyjmowano z czeluści pieca upieczone baby. Nierzadko towarzyszył wyjmowaniu ciasta dramatyczny okrzyk lub nagły szloch. Oznaczało to połączoną z kompromitacją katastrofę: spalone lub "usiadłe" ciasto. baby wykładano (najostrożniej) z form na puchowe poduszki lub pierzyny, aby się nie zgniotły i wolniutko ostygły. rozmawiano szeptem, bowiem i hałas mógł wrażliwym babom zaszkodzić i spowodować zapadniecie się ciasta. Dopiero nazajutrz lukrowano je i pięknie zdobiono. 

każdy dwór, każda rodzina miała własne, pilnie strzeżone przepisy, przechodzące z matki na córkę. Były więc baby polskie, warszawskie, parzone, szafranowe, bakaliowe, petynetowe, muślinowe, puchowe i inne. 

Staropolskimi babami zachwycali się cudzoziemcy. Do kuchni francuskiej wprowadził je eks-król polski Stanisław Leszczyński do panteonu klasycznych deserów francuskich pod nazwą "Baba au rhum". Podbijając Europę w latach 70 XIX wieku trafiła do Neapolu, gdzie zadomowiła się jako baba napoletano. Przybrała ona kształt grzyba bądź czapki kucharskiej. Zawsze jest mocno nasączona likierem na bazie cytryn lub ponczem. jeśli jest to baba duża z dziurą w środku napełnia ja ja kremem i polewa sosem z owocami. Zdaniem Włochów to klasyczny przysmak neapolitański, symbol miasta. 

Dawne baby zastąpiły dziś znacznie skromniejsze babki. Również i znacznie zdrowsze, ponieważ nasi przodkowie nie żałowali żółtek ("weź na pół garnca mąki pół kwarty  żółtków" zaleca przepis z 1812 roku) co sprawiało, że staropolskie baby były istnymi "bombami cholesterolowymi". 

Dziś nawet najlepsze gospodynie nie przykładają tyle uwagi do wypiekania bab. Za to pojawia się coraz więcej przepisów kulinarnych w znacznym stopniu modyfikujących tradycyjne receptury. I tak współczesne gospodynie stoją przed nie lada trudnością: czy upiec babę kakaową czy kawową? A może zdecydować się na makową, cytrynową lub cynamonową? Albo wybrać babkę majonezową albo z serkiem mascarpone?

Babka białkowa z kokosem i makiem

Babka cytrynowa 

Babka cytrynowa II 

 Babka drożdżowa pomarańczowa z kruszonką

 Babka grecka (mocno waniliowa)

 Babka kajmakowa

 Babka mocno migdałowa

 Babka pomarańczowa

 Babka pomarańczowo - kakaowa

 Babka serowa

 Babka tulipan z kokosem

Mazurek

Jest specjalnością kuchni polskiej z wielowiekową, chlubną tradycją. W w rzeczywistości jego pochodzenie jest tajemnicze: ciasto prawdopodobnie przywędrowało do nas z Turcji. Słowo „Mazur” któremu zawdzięcza swą nazwę oznaczało niegdyś mieszkańca Mazowsza. Określenie to przylgnęło do wypieku, ponieważ był on w tym rejonie popularny. Stanowił on nagrodę za wstrzemięźliwość w jedzeniu. Podawano go na Święta Wielkanocne, po 40 dniach postu. W dawnych czasach dobra gospodyni piekła aż kilkanaście mazurków, a dziś z tej okazji podawanych jest ich maksymalnie kilka sztuk, ale mimo to cukiernicy mają spore pole do popisu. Są prostokątne, owalne placki z różnych gatunków ciasta (kruche, makaronikowe, marcepanowe biszkoptowe) lub ze smażonych owoców ułożonych na opłatkach (pomarańczowe, jabłkowe, z suszonych śliwek, pigwy), z dodatkiem przypraw aromatycznych (wanilia, cynamon, goździki itp.) oraz często bakali (rodzynki, skórka pomarańczowa, cykata, daktyle, figi, słodkie i gorzkie migdały). Można wyróżnić wiele współczesnych wariantów tego wypieku: mazurek razowy, owsiany czy łaciaty. W przypadku tego ciasta niezwykle istotny jest jego wygląd, dlatego dużo czasu poświęca się na jego udekorowanie. Powierzchnia mazurków pokrywa się przeważnie warstwą lukru i bogato zdobi konfiturami, polewą czekoladową, lukrem, kolorowymi posypkami, migdałami, orzechami, suszonymi oraz kandyzowanymi owocami, które są układane w ciekawe wzory. Istnieje kilkaset przepisów mazurków o ogromnej skali smaków i aromatów. Są typową polską ozdobą stołu wielkanocnego.

Sernik

Dawniej, ze względu na dodawanie do nich drogie wyszukiwane składniki, były one wyłącznie świątecznymi ciastami. Jest to ciast słodkie, którego głównymi składnikami są: biały, dobrze odciśnięty z wilgoci ser, jajka, masło i cukier. Słynny sernik królewski uchodzi za jedną ze specjalności kuchni polskiej. Przeróżne warianty serników spotyka się dość często w kuchni innych narodów. W kuchni polskiej serniki (serowce) należą obok mazurków do tradycyjnych specjałów wielkanocnych. Odmian serników jest wiele. Wypieka sieje na spodzie z ciasta kruchego i drożdżowego lub bez spodu. Masę serową przyrządza się również na wiele sposobów, najczęściej jednak aromatyzuje się ją wanilia oraz wzbogaca rodzynkami, tartymi migdałami, czy smażoną w cukrze skórką pomarańczową. Niekiedy dodaje się do masy serowej nieco mąki ziemniaczanej lub pszennego grysiku, a w celu podniesienia pulchności trochę proszku do pieczenia. Użycie proszku pozwala na zredukowanie ilości jajek i co za tym idzie zmniejszenie ilości cholesterolu.Dziś jego symbolika została zapomniana, ale wciąż jest chętnie podawany z okazji świąt. 

Sernik na kruchym spodzie (sernik królewski)

Sernik na czekoladowym spodzie

Pascha

Pascha, czyli sernik na zimno. Narodowa wielkanocna potrawa rosyjska, która zrobiła karierę w kuchni międzynarodowej. Paschę przyrządza się ze słodkiego tłustego sera białego, śmietanki, cukru i deserowego masła. Doskonale wymieszane składniki, stanowiące niezbyt gęstą masę wkłada się do specjalnej formy wyłożonej warstwą gazy, która odciąga nadmiar wilgoci. Należy włożyć do lodówki i wyjąć tuż przed podaniem. Paschę można uszlachetnić przez dodanie żółtek, rodzynków i usmażonej skórki pomarańczowej. Aromatyzuje się ją wanilią lub czekoladą. Nazwa potrawy wywodzi się z faktu, że deser ten byl podawany w czasie świąt wielkanocnych.

SERNIK NA KRUCHYM SPODZIE

Składniki:
Ciasto:

• 3 szklanki mąki pszennej
• 4  żółtka
• 2 łyżki cukru
• 1 - 2 łyżek kakao 
• 0,5 łyżeczki proszku do pieczenia
• 1 łyżka cukru waniliowego
• 250 g margaryny (1 kostka)

Masa serowa:

• 3 jajka
• 125 g margaryny
• 0,5 szklanki cukru
• 1 łyżka cukru waniliowego
• 1/4 szklanki mąki ziemniaczanej
• 50 dag sera białego

Przygotowanie:
Ser biały skręcić raz lub dwa razy.

Ciasto - margarynę rozpuszczamy w rondelku i schładzamy. Mąkę z proszkiem do pieczenia i kakao przesiewamy. Następnie dodajemy cukier i cukier waniliowy, wymieszać. Na koniec zrobić kopczyk, w kopczyku dołeczek wlać żółtka oraz dodać rozpuszczoną i schłodzoną margarynę. Zagnieść ciasto do momentu połączenia się składników. Ciasto dobrze schłodzić - najlepiej zrobić je dzień wcześniej by mieć pewność, że jest mocno twarde.

Masa serowa - jajka ubijamy z cukrem i cukrem waniliowym do momentu zbielenia. Następnie dodać przestudzoną margarynę, lekko wymieszać. Dodać skręcony ser i za pomocą robota utrzeć na jednolitą masę. Na koniec dodać przesianą mąkę ziemniaczaną, dokładnie wymieszać. 

Na blachę o wymiarach 30 x 24 cm wysmarowanej margaryną i obsypanej bułką tartą zetrzeć 3/4 schłodzonego ciasta kakaowego na tarce do jarzyn o grubych oczkach, następnie dłonią lekko ciasto dociskam / oklepuję by ładnie cię skleiło. Na ciasto wyłożyć masę serową i równo rozprowadzić. Na wierzch masy zetrzeć pozostałą część ciasta kakaowego.

Piec 45 - 50 minut w temperaturze 200 stopni C.

ZIELONA HERBATA Z MANDARYNKĄ

Mandarynki świetnie nadają się nie tylko do jedzenia, ale również do picia. Możemy z nich przygotować sok, ale także przepyszną wyjątkową herbatkę. 

Składniki na 1 porcję:

• 3 mandarynki
• 1 torebka herbaty zielonej lub zaparzonej herbaty liściastej
• 0,5 łyżeczki miodu

Przygotowanie:
Wycisnąć sok z dwóch mandarynek, trzecia pokroić w plasterki. Herbatę zalać wrzątkiem, zaparzyć. Do zaparzonej herbaty dodać sok z mandarynek i miód. do szklanki przed podaniem włożyć plastry mandarynek.